هر از چند گاه دوستانی تماس میگیرند و متذکر میشوند که تلفظ «گنجور» نه ganjoor که ganjvar است و من در انتخاب نام دامنه اشتباه کردهام. منشأ این قضیه گویا یک یا چند فرهنگ فارسی است که تلفظ این واژه را به این نحو ثبت کرده یا ارجاع به ریشهٔ این واژه است که آن را مرکب از «گنج» و «بر» میدانند و اعتقاد دارند اصل این واژه «گنجبَر» است و وقتی «ب» به «و» تبدیل میشود باید آن را گنجوَر بخوانیم. در هر صورت، برای ارجاع بعدی دوستان مطلبی را که چندباره در پاسخ به ایمیلهای دوستان نوشتهام اینجا دوباره مطرح میکنم:
اوّل آن که در نسخهٔ آنلاین لغتنامهٔ دهخدا هر دو تلفظ برای گنجور ثبت شده (تلفظ اول نشان دهندهٔ آن است که واو حرکت ندارد و باید کشیده خوانده شود):
راهنمای بعدی برای این که این واژه باید ganjoor تلفظ شود یا حداقل تلفظ این واژه به این صورت اشتباه نیست آن است که توجه کنیم دو تلفظ مورد بحث (ganjoor و ganjvar) هموزن نیستند، لذا اگر در شعر موزونی بتوان این واژه را ganjoor خواند دیگر نمیتوان آن را ganjvar خواند زیرا وزن شعر به هم میریزد و بالعکس. علاوه بر آن میتوان به این نکته توجه کرد که شاعران کهن این واژه را در جایگاه قافیه با چه کلماتی همقافیه آوردهاند.
با توجه به نکات یاد شده شاهدهای لغتنامه برای این کلمه را در این صفحه و کاربرد آن را در شعر شاعران گنجور بازخوانی کنید و سعی کنید حتی یک مورد را بیابید که در آن بشود این واژه را ganjvar خواند و وزن شعر درست بماند و شعر موزون خوانده شود!
دوستانی که در مورد اختیارات شاعر برای تغییر تلفظ کلمات صحبت میکنند مسئله را اشتباه فهمیدهاند. چنین مجوزی برای شاعر و شعر وجود ندارد و اگر تغییری در تلفظها میبینید اجازهایست که زبان در چارچوبهای مشخص به متکلم میدهد و ربطی به شعر و نثر ندارد. به فرض غلط هم که چنین قاعدهای وجود داشته باشد چرا محض جبران اشتباهات دیگران شاعر کاردرستی یک بار این واژه را به صورت به اعتقاد شما صحیحش به کار نبرده؟!
